<< Powrot

Chrom

Rola chromu w żywieniu człowieka, jest stale przedmiotem dociekań wielu badaczy Wiadomo jednak, że jest on potrzebny przy przemianie węglowodanów, białek i tłuszczów Wszyscy słyszeli już zapewne o insulinie. Jest to jeden z najważniejszych hormonów, odgrywający ważną rolę w rozwoju mięśni, regulacji masy ciała i pracy układu krążenia. Insulina przenosi do komórek glukozę i aminokwasy potrzebne do wytwarzania energii oraz syntezy białka. Jednak niewiele osób wie, że insulina bez chromu nie jest w stanie wziąć udziału w przemianie węglowodanów.

Ilość chromu w organizmie zmniejsza się w wyniku starzenia się oraz przy aktywnym uprawianiu sportu Jego niedobór może doprowadzić do nietolerancji glukozy, cukrzycy; wysokiego poziomu cholesterolu i chorób serca, a u sportowców może pogorszyć wydolność mięśni. W doświadczeniach przeprowadzonych na zwierzętach stwierdzono, że niedobór chromu może prowadzić do zaburzeń wzrostu, skrócenia życia oraz impotencji. Naukowcy z Bemidji State University (USA, Minnesota), przeprowadzili eksperyment na myszach pochodzących genetycznie z tej samej rodziny. Myszy na diecie wzbogaconej chromem żyły średnio o rok dłużej niż grupa kontrolna, która nie otrzymywała tego składnika w pożywieniu. Koncepcja, że chrom jest jednym z czynników odpowiadających za długość życia jest wciąż potwierdzana w kolejnych doświadczeniach medycznych.

Stwierdzono, że dieta bogata w duże ilości cukrów prostych (glukoza, fruktoza, cukier rafinowany) powoduje zwiększone wydalanie chromu z moczem, a tym samym sprzyja powstawaniu stanów deficytowych. W badaniach z 1986 r. wykazano 10-300% utraty chromu w organizmach osób, których jadłospis zawierał dużo cukru. Wyniki innego z amerykańskich badań wskazują, że aż 90% osób spożywa mniej chromu niż wynosi zalecane dzienne spożycie tego pierwiastka (tj. 50-200 mikrogramów), co najprawdopodobniej wiąże się z coraz większym udziałem w naszej diecie przetworzonych produktów spożywczych (np. przemiał ziarna pozbawia je prawie całej ilości chromu). Rozwiązaniem jest zażywanie chromu w postaci dodatku żywieniowego. Może to być np. pikolinian chromu, który jest biologicznie aktywną formą tego pierwiastka.

Chrom poprawia metabolizm węglowodanów, wzmacnia działanie insuliny, stabilizuje gospodarkę energetyczną, ponieważ bierze udział w regulacji poziomu glukozy we krwi. Z tego powodu może być bardzo pożyteczny dla diabetyków, szczególnie w początkowym stadium choroby; należy jednak pamiętać, że nie zastąpi ani insuliny ani innych leków.

Pierwiastek ten wspomaga również przyswajanie aminokwasów, przyspiesza syntezę białka i korzytnie oddziałuje na procesy przemiany materii, zwiększając tym samym wytrzymałość na obciążenie (organizm szybciej się regeneruje). Przetestowano klinicznie, że pikolinian chromu wspomaga proces odchudzania, nie powodując przy tym żadnych skutków ubocznych. Przy odpowiedniej diecie i niewielkiej gimnastyce może bardzo pomóc osobom chcącym pozbyć się kilku zbędnych kilogramów oraz sportowcom pragnącym utrzymać idealną masę ciała.

Po chrom dość często sięgają kulturyści, ponieważ stymuluje on wzrost mięśni i jednocześnie zmniejsza tkankę tłuszczową. Jego efekty działania w organizmie są porównywane z anabolicznym działaniem testosteronu. Podczas sześciotygodniowego programu treningowego grupa sportowców zażywała dziennie 200-400 mikrogramów pikolinianu chromu. Ich całkowita masa mięśni zwiększyła się średnio o 2,5 kg, a tkanka tłuszczowa zmniejszyła się średnio 0 3,2 kg. Osoby z grupy kontrolnej, przy takim samym programie treningu, osiągnęły tylko 1,8 kg zwiększenia masy mięśni i utratę tylko 1 kg tłuszczu, a więc rezultat dwukrotnie gorszy od osób przyjmujących dodatkowo chrom.

UWAGA!

• Pikolinian chromu nawet w bardzo dużych dawkach nie jest toksyczny
• Osoby chore na cukrzycę przy zażywaniu chromu nie powinni zapominać o obowiązującej diecie.