<< Powrot

Witamina C

Witamina C (kwas askorbinowy) naleźy do grupy witamin rozpuszczalnych w wodzie, więc w ciągu kilku godzin - a przy obciążeniu fizycznym jeszcze szybciej - wydalana jest z organizmu. Na szczęście istnieją już preparaty o przedłużonym działaniu (TR - timed release), dzięki którym witamina C może nieprzerwanie oddziaływać na organizm.

Witaminę C odkrył Węgier, Albert Szent-Gyorgyi. Udało mu się jako pierwszemu wyodrębnić ją z papryki. Za odkrycie to dostał w 1937 r. nagrodę Nobla.

Witamina C znajduje się w wielu warzywach i cytrusach, lecz jej najlepszym naturalnym źródłem jest owoc dzikiej róży. Do celów leczniczych witaminę C pozyskuje się właśnie z owocu dzikiej róży, bo w nim można ją znaleźć razem z bioflawonoidami, które wzmacniają działanie kwasu askorbinowego. Inny noblista, Linus Pauling, sławny biochemik, uważał, że witamina C może być skutecznym środkiem przeciw wielu chorobom: od przeziębienia aż do nowotworów.

Wiadomo, że brak witaminy C powoduje szkorbut. Przyjmowanie jej w większych ilościach wzmacnia system immunologiczny i zwiększa odporność na choroby zakaźne (szczególnie pizeziębieniowe). Witamina C jest aktywatorem wielu enzymów i odgrywa ważną rolę w oddychaniu komórkowym. Przyśpiesza gojenie się ran, bierze udział w tworzeniu kolagenu, kości i chrząstek, a także w syntezie hormonów kory nadnerczy. Chroni przed skutkami stresu, pomaga we wchłanianiu żelaza, a ponadto, wraz z kwasem foliowym i witaminą B12, pobudza dojrzewanie czerwonych krwinek. Obniża poziom cholesterolu we krwi i chroni organizm przed substancjami rakotwórczymi. Przy dużych wysiłkach wzrasta zapotrzebowanie na witaminę C; dlatego sportowcy, szczególnie przed zawodami, powinni przyjmować większą dawkę tej witaminy.

Jak prawie wszystkie witaminy, witamina C łatwo ulega rozkładowi. Jest wrażliwa na światło, temperaturę i wilgoć. Dlatego preparaty zawierające witaminę C należy przechowywać w odpowiednich warunkach.

W nowocześnych preparatach zawierających witaminę C znajdują się również bioflawonoidy. Nie są one witaminami w dosłownym znaczeniu, ale czasem mówi się o nich jako o witaminie E bioflawonoidy wzmagają absorpcję witaminy C, wskazane jest więc ich łączne przyjmowanie.

Organizm ludzki nie jest w stanie syntetyzować bioflawonoidów, więc ich źródłem musi być pożywienie. Ta grupa zmiązków często jest stosowana w przypadku urazów w sporcie. Bioflawonoidy skutecznie łagodzą ból jak również dolegliwości spowodowane niskim poziomem wapnia w surowicy. Współdziałając z witaminą C, chronią wewnętrzną strukturę naczyń włosowatych. Wykazują też właściwości antybakteryjne i poprawiające krążenie. Pobudzają wydzielanie żółci, obniżają poziom cholesterolu i zapobiegają tworzeniu się zaćmy. W połączeniu z witaminą C, często są stosowane w leczeniu opryszczki.

Kwercetyna, bioflawonoid pozyskiwany z zielonych lub niebieskich alg, skutecznie leczy astmę i alergie. Naturalnym źródłem bioflawonoidów są: biała skórka owoców cytrusowych, papryka, gryka i czarna porzeczka. W mniejszych ilościach znajdują się również w brzoskwiniach, wiśniach, winogronach, śliwkach oraz owocach dzikiej róży.

UWAGA!

• W naturalnej witaminie C cząsteczki kwasu askorbinowego łączą się ze sobą tworząc zwielokrotnione, skomplikowane chemicznie cząsteczki przez co jego działanie jest znacznie dłuższe niż działanie prostego, syntetycznego kwasu askorbinowego.
• Przy chorobach przebiegających z gorączką rośnie zapotrzebowanie na witaminę C.
• Dawkę witaminy C trzeba zwiększyć, gdy bierzemy środki antykoncepcyjne, sterydy, leki przeciwbólowe i aspirynę lub gdy często spożywamy alkohol.
• Bioflawonoidy przyjmowane w nadmiernych dawkach mogą powodować biegunkę.